Cando te vexo durmida tan inocente, allea ao mundo que te rodea, penso que para ti que naciches no albor do século XXI, tal vez as cousas sexan diferentes e quizais coñezas por fin a verdadeira igualdade cos nosos conxéneres masculinos. Para iso, soan himnos e ecos que xa veñen de tempos lonxanos, de xeracións de mulleres que viviron épocas peores cá nosa, himnos moi vellos cheos de reivindicacións e loita, e que hoxe son entoados para que ti durmas arrolada polo seu son, nun berce que non foi vestido de rosa, senón que loce a cor verde da esperanza dun mundo máis e máis igualitario.
E mentres tanto eu, que son canteira, tentarei derribar coa miña maza vellos muros que aínda quedan en pé, muros de discriminación, desigualdade e malos tratos nos que viven encerradas tantas mulleres no mundo enteiro, e que foron creados por seres que xamais creron na nosa valía. Ademais co meu cicel e as miñas mans, gravarei sobre pedra as leis que nos amparan, as que recoñecen a igualdade de ambos os sexos, leis máis xustas de conciliación da vida laboral e familiar, e fareino sobre pedra para que non queden tan só en papel mollado. Tamén vou construír un firme camiño que nos conduza a ese mundo que ti mereces, un mundo onde non exista a discriminación por razón de xénero, e homes e mulleres poidamos camiñar en igualdade de condicións en todos os ámbitos da nosa vida. E, deste xeito, irei cicelando o futuro ao son da miña maza, que será a música que acompañará a ese espírito que nos leva ás mulleres a reivindicar os nosos dereitos, para que non acalen nunca os himnos que arrolan o teu sono.
E así, mentres a miña alma de canteira me leva a reconstruír vellos soños, decátome de que a chave da tan arelada igualdade tédela vós, as novas xeracións; pero para iso temos que aprender a educar do mesmo xeito xa desde o berce as nenas e os nenos, sen tabús, sen diferenzas, sen cores diferentes nos vosos vestidos, temos que ensinarvos a xogar aos mesmos xogos e a ver o mundo cos mesmos ollos.
Pero mentres tanto, ti durme, miña filla, durme, arrolada polos himnos de igualdade acompañados polo son do meu cicel, e da miña maza.
Carmen Gómez Orosa
